L'heroi de l'eternitat

Elbette buraya yazacağım her şey benim fikrim, herhangi bir şeyin ne olduğunu değil ama benim onu nasıl algıladığımı aktarmak amacım. Bunun üstüne bir de yorgun bir zihin eklenince ben senin yerinde olsaydım bu incelemeyi okumazdım.

Yazarın pek de bir yol kat edemediğini görüyorum. En en genel hatlarıyla baktığımızda, kitap son dörtlüğe girerken biraz yardırma ve mevzuları bir an önce toparlayıp kapatma eğiliminde, zira o noktaya gelene dek görece verimsizce bir "neden-sonuç dizgesi" hazırlamaya uğraşıyor.

Karakterlerin hepsi random number generator ile, random table üzerinden üretilmiş gibi hissettiriyor, bir bağlam ya da entegrelik pek yok. Mevzunun bütünü de öyle zira. Ana bir fikri alıp onu "çeşitlendirmek" için bir takım rastgele ve saçma şeyler sağa sola savrulmuş, karakterler bunlar arasında ilerlerken yer yer doğaüstü aptallık, yer yer doğaüstü zeka örnekleri gösteriyor ve her şey nasıl oluyorsa tatlıya bağlanıyor. Diyar pek "inandırıcı" hissettirmiyor. Herkes "iyi adam" lafına takmış durumda, mevzular hep aynı düzlemde dönüp dolanıyor, atmosfer, çaresizlik vs. hak getire.

İçerdiğini iddia ettiği felsefi tartışmalar pek bir köken taşımıyor zira felsefi de denemeyecek kadar düz çıkarımlardan ibaretler. Sunduğunu düşündüğü "dengeli evren" pek de o kadar dengeli, itmeli çekmeli değil. Yeterince kasarsam beyaz peynir ve kavunu da "birbirinin zıttı ama birlikte" ilan edip kurgu yazabilirim.

Bu kadar "büyük ve önemli" bir eser gibi sunulmasaydı, bu kadar bunalmış halde olmasaydım okur muydum, bitirmeye uğraşır mıydım? Sanmıyorum. Sıradan bir fantastik kitap. Yapacak başka bir şeyiniz yoksa, hikayede buraya kadar geldiyseniz okuyunuz derim. Yoksa... Eh. Gerek yok.

Termino esta trilogía con el corazón en un puño. La que empezó siendo, en El Imperio Final (lee mi reseña aquí), una intriga político-social en el contexto de un universo fantástico, una historia de guerras y héroes que deben encontrar su propia identidad en un camino surcado de dilemas morales que los comprometen, como en El Pozo de la Ascensión (también reseñado, aquí), termina de perfilarse en El Héroe de las Eras como una auténtica epopeya, épica en prosa.

Nos encontramos con dos protagonistas que han madurado y que son capaces de explotar sus habilidades -humanas y alománticas- al máximo de su esplendor y con personajes que, siendo antes secundarios, adquieren un protagonismo creciente mediante una maduración psicológica que, al estilo de Sanderson, es complejo y profundo y se enfrenta siempre a contradicciones y dilemas. Se mantienen, y desarrollan, temas ya presentes en las anteriores entregas (poder y rebelión, conformismo y ambición, amor, revoluciones traicionadas, religión, etc.), adquiriendo en este caso una especial posición las dudas existenciales de Sazed: ¿cuál es la fe verdadera?, ¿en qué se basa la fe? Las fuerzas del cosmos entran en juego y ya no se trata sólo de luchar contra las fuerzas de los hombres: ¿de qué están hechas esas fuerzas cósmicas y qué papel tienen en el mundo?, ¿cómo relacionarse con ellas?

El sistema "mágico" de este universo se amplía y se cierra de forma redonda y coherente, atando un cabo tras otro, lo que deja al lector con una sensación de satisfacción permanente, que no decae en ningún momento de la trama, sino que aumenta in crescendo a medida que se acerca el final. ¿Y el final? Emocionante, conmovedor, simplemente apoteósico. Todos los personajes reciben una conclusión más que digna, cada pieza termina en su sitio y el 'clic' de cada una de ellas sorprende y fascina.

¡Qué te voy a decir ya, lector/a, si has llegado hasta aquí! Termina la trilogía, si no lo has hecho aún, y empiézala ya mismo si es lo que te estabas planteando hacer. ¿Quieres una experiencia redonda y completa de un universo fantástico? Aquí la tienes, haz caso a todas las personas que seguramente ya te han recomendado esta saga, porque lo vale.